หญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดสีดำ
นัยน์ตาสีเข้มจนเกือบดำสนิทนั้นพร่าเลือนไปด้วยน้ำใสใสที่เอ่อท้น
เธอนั่งนิ่งอย่างคนไร้ชีวิตบนเก้าอี้ตัวเล็กๆ...
ในห้องสีขาว...ซึ่งเปรียบเป็นดั่งโลกของเธอ
ใครเดินผ่านไปมาล้วนหยุดมอง
ภาพแปลกตา...ตรงหน้า
หากก็ไม่มีใครสักคน
ที่คิดจะเปิดประตูเข้าไปไถ่ถามหญิงชุดดำในห้องขาวนั้น
...ว่าเป็นอย่างไร


จนมีชายคนหนึ่งเดินผ่านมาในที่สุด
แทนที่เขาจะหยุด...มอง...แล้วหัวเราะก่อนจากไป
เหมือนเช่นที่คนอื่นทำ
เขากลับเปิดประตูเข้าไปหาหญิงชุดดำในห้องขาวนั้น
แล้วถามว่า...เป็นอะไรไป ทำไมจึงร้องไห้
เขาเช็ดน้ำตาให้หล่อนอย่างอ่อนโยนแล้วยิ้มให้
ยื่นมือออกไปเกาะกุมมือหล่อนไว้แล้วฉุดรั้งหล่อนออกมาจากห้องสีขาว
...ห้องที่เวลาหยุดนิ่ง
...ห้องที่เปื้อนคราบน้ำตาซึ่งกลั่นออกมาจากจิตใจอันร้าวราน...ของหญิงสาวคนหนึ่ง
หญิงสาวคนที่ใส่ชุดไว้ทุกข์สีดำให้กับความรักที่ตายจากไปของเธอ


บัดนี้หญิงสาวคนนั้นถอดชุดดำและออกมาจากห้องสีขาวแล้ว
รอยยิ้มเข้ามาทดแทนหยาดน้ำตา
ประกายสดใสเข้ามาแทนรอยเศร้าในดวงตา...ที่ในอดีตไม่อาจปกปิดได้เลย
หัวใจโลดเต้นไปตามเสียงกระซิบบอกรักที่ข้างหู


จะเป็นไรไหม...หากวันนี้
หญิงคนนั้นจะขอสารภาพความในใจตอบกลับ
บอกรักชายแสนดีที่มอบทุกสิ่งทุกอย่างกลับคืนมาให้คนคนนี้
มอบวิญญาณกลับคืนให้ร่างกาย
มอบความรักกลับมาให้จิตใจ
มอบชีวิตกลับมาให้ผู้หญิงคนหนึ่ง